Moje spojrzenie na świat ;)

W wieku 6 lat musiał iść do przedszkola. I to chyba był najprzyjemniejszy moment w edukacji młodego człowieka. Po roku zabawy przyszedł czas na wielkie wydarzenie – przejście z przedszkola do szkoły. W perspektywie czasu Tomek stwierdził, że podstawówka była jedyną szkołą, które go czegoś przydatnego nauczyła. No, bo nauczył się pisać i czytać, nauczył się liczyć, po raz pierwszy miał do czynienia z lekcjami przyrody, historii, informatyki itd. Rok za rokiem świadectwo z paskiem, w czerwcu nagroda za to świadectwo.

I nadszedł czas pożegnania się z podstawówką, po sześcioletnim okresie czasu, który upływał w większości przypadków przyjemnie przyszedł czas na coś nowego. Ministerstwo Edukacji Narodowej wpadło na niedojebany pomysł zmiany w systemie szkolnictwa – wprowadzili gimnazjum.. No i nadszedł pierwszy dzień w nowej szkole. Nowe mury, nowe twarze, nowe znajomości, nowe problemy, nowe doświadczenia. Można powiedzieć, że jest super. Nowsze znaczy lepsze – tak mówią. W tym przypadku było zupełnie inaczej. Totalna katastrofa. Po trzyletniej obecności w gimnazjum Tomek nauczył się wielu nowych rzeczy. Jakich? Nie, nie, nie, niczego z lekcji nie wyniósł, wręcz przeciwnie – każda lekcja sprawiała, że z coraz większym zniesmaczeniem podchodził do sprawy nauki. Świadectwo z paskiem już się nie pojawiło, nagród nie było. Ale jest coś, co młody człowiek z gimnazjum wyniósł: Chamstwo, przekleństwa, besztanie innych, walka o swoje racje, nieustępliwość to tylko niektóre rzeczy, które gimnazjum nauczyło Tomka. Można powiedzieć, że nauka zeszła na drugi plan. Zamiast fizyki, chemii i geografii on uczył się jak nie dać się innym, jak ściągnąć na sprawdzianie, jaką obelgą zarzucić w odpowiednim czasie…

Koniec 3 klasy gimnazjum. Pierwszy poważny egzamin w życiu Tomka. Na luzie podszedł do niego, napisał jak napisał – nie najlepiej, nie najgorzej. Nadszedł czas wyboru dalszego kierunku edukacji. Padło na informatykę. Na tamten czas chłopak nie widział niczego lepszego. „No przecież nie pójdę do liceum ogólnokształcącego” – mówił. Jak postanowił tak zrobił, wraz z paroma kolegami z gimnazjum dostał się do „wymarzonej” na tamte dni szkoły.

Pierwszy rok w owej szkole był czymś w rodzaju zapoznania się ze wszystkim. Nowi koledzy, nowi nauczyciele, nowa szkoła…Powtórka z rozrywki… Pierwszy rok śmignął, nadeszła 2 klasa. Tomek wraz z kolegami myślał, że będzie informatykiem, że szkoła przygotuje go należycie do egzaminu maturalnego, egzaminu zawodowego.

Niestety jak się okazało ulubionym hasłem osób uczących w tej szkole było po prostu „jak się nie podoba to papiery i won!”. „Masz problem? To do dyrektora po papiery i won!”. Myślał, że będzie fajnie – no, bo przecież szkoła reklamowała się bardzo fajnie:

- miła atmosfera
- przyjaźni ludzie,
- wyrozumiali nauczyciele
- nowe przygody

Szłoby wymieniać bez końca. No, ale fajnie nie było. Wraz z kumplami myślał, że będzie się czegoś uczyć, myślał, że odrobina jego wysiłku, nauka i uważanie na lekcji sprawią, że stanie się specem od komputerów… No to się biedaczek zdziwił. Można powiedzieć, że na przedmiotach zawodowych nie nauczył się niczego nowego – no może poza wiedzą z programowania i zagadnieniami związanymi z arkuszem kalkulacyjnym i bazami danych…To dla Tomka była nowość, z którą do tamtych chwil nie miał do czynienia.

I siedzi wraz z 25 osobami, które od pierwszej klasy nie dały się i z jako takimi ocenami przechodzili do następnych klas. Dodać trzeba, że początkowo było ich 34… Dni mijają mu szybko, dzień w dzień to samo, zaryzykowałby stwierdzenie, że nawet gorzej…

Już nie łudzi się, że po tej szkole będzie informatykiem, już nie cieszy się, że jego specjalizacją są aplikacje internetowe, (bo tak się składa, że szkoła zrobiła psikus i nie zatrudniła kompetentnego człowieka i uczy ich debil, który przez tydzień w domu męczy jakieś gówno w javie, ciągnąc to z tutoriali i później na lekcji każe przepisywać kod do zeszytu – i tak od września…). Wraz z kumplami z klasy Tomek bluzga na siebie, szkołę i cały świat.

Chciał być informatykiem – jak zda egzamin zawodowy to będzie (statystyki mówią, że zdają nieliczni…). Chcieli, mieli ambicje, mierzyli wyżej niż wzrok sięga, no, ale szkoła szybko zweryfikowała ich pragnienia oblewając ich wiadrem strasznie zimnej wody.

I nachodzą Tomka myśli, że mógł iść do liceum, że mógł mieć szkołę bliżej siebie, na lepszym poziomie, że mógł chodzić do niej z myślą, że nauczy się czegoś. No, ale za późno na takie myśli, Tomek musi przeczekać do 4 klasy, musi zdać maturę i poważnie zastanowić się nad dalszym kierunkiem edukacji…

Ktoś mądry kiedyś powiedział „jak się sam nie nauczysz to nikt cię tego nie nauczy…”.
I tego trzeba się trzymać.
Tylko, na jaką cholerę muszę chodzić do tej zasranej szkoły, na cholerę muszę się uczyć popieprzonych definicji?
Tylko po to, aby zdać do następnej klasy, tylko po to, bo jakiś chory, pojebany człowiek z przykrym dzieciństwem został ministrem edukacji i teraz się wyżywa? Cały system polskiej edukacji jest chory – chodzimy do szkoły nie po to, aby czegoś się nauczyć, chodzimy tylko po to, aby zaliczyć kolejny sprawdzian, aby wszystko było zgodnie z założeniami tych „u góry”

No to przecież mogę to olać, mam 18 lat, w świetle prawa nie mam obowiązku kończenia szkoły – no, ale co z tego? Wtedy będzie jeszcze gorzej, bo pracy nie znajdę – przecież nie mam średniego wykształcenia jeszcze (jak nie mam średniego to wyższego mieć też nie będę) – i kółko się zamyka – uczymy się dla papierków, podpisów, dyplomów, a nie dla siebie – taka prawda, ale nikt z tych rządzących tego nie dostrzega… W życiu liczą się umiejętności praktyczne, a nie zasrane definicje. Nikt nikogo w pracy nie spyta o układ ikonek w programie, tylko będzie wymagał tego, aby wiedzieć, po co one tam są i do czego służą…